هزار و سيصد و هشتاد و چند سالي هست
كه از هزار و سيصد و شصت و شش پشيمانم
سلام...
تو اين مدت كه به روز نبودم اتفاقات زيادي افتاده ..مهمترينش جشنواره ي فيلم فجر بود كه ليست برندگانش كلي خوشحالم كرد...ابراهيم حاتمي كياي عزيز مثل هميشه سيمرغ ها رو درو كرد و نشون داد كه چند مرده حلاجه... اصغر فرهادي هم( كه بعد از شهر زيبا خيلي بهش علاقه پيدا كردم) گل كاشت با چهارشنبه سوريش... هر چند فرصت دست نداد كه فيلماي جشنواره رو ببينم ولي در عوض يه فيلم قشنگ ديدم كه توصيه مي كنم شما هم ببينيد: خاطرات موتورسيكلت... در باره ي سفر ارنستو چه گوارا و رفيقش به كشورهاي آمريكاي لاتين...فيلم جاده اي قشنگي بود..يه رمان قشنگ هم به نام : به آهستگي از ميلان كوندرا خوندم كه جالب بود... و.. و چندين و چند كامنت داشتم كه پر بود از فحش و ليچار... و از اون جايي كه من اولين نفري نيستم كه كه بهش فحش ميدن و آخري هم نخواهم بود فقط مي تونم ابراز تاسف كنم واسه اين قبيل افراد كه دارن اكسيژن حروم مي كنن...داشت يادم مي رفت شعرم رو بنويسم..يه غزله كه تموم شدنش رو مديونم به یک نفر كه تمام دنياست...و تقديم به همه ي كساني كه از اين جابجايي ها فراوون ديدن..
سرما دويده كنج اتاقي كه آتش و ...
سودابه اي كه مي گذرد از سياوش و...
تكنو و سبك جاز، صدا ، سوت ، غلغله
همراه با نواي دل انگيز دلكش و ...
اسكندري لطيف و پس كوچه هاي عشق
مجنون نا به كار و وحشي و سركش و...
خطي به دور (عشق) و (خوبي؟ فداي تو)
احيا شده كثافتِ گندِ تنِ لش و ....
شاعر نشسته بين غزل هاي مسخره
آن جا كنار قافيه هايي مشوش و ...
دارد غزل به آخر خود مي رسد ولي
يك قافيه كم آمده ؛ جايش (...) و...
و مرد مست گريبان محتسب را گرفت و با خود برد ميخانه
يا علي-تابعد...
